آفرود واقعی

پنجمین مسابقه ی قهرمانی کشور اتومبیل های دودیفرانسیل در سال 1388 در شهر لاهیجان ، شروع تحولی دیگر در این مسابقات بود. موانع دست ساز و غیرطبیعی ، مسیر کاملا ناهموار ، گل چسبناک در تمام طول مسیر ، بارش باران شدید پیش از مسابقه و در هنگام برگزاری آن ، ادامه دادن مسابقه با وجود بارش شدید باران و ... همگی دست به دست هم داده تا برای اولین بار در طول برگزاری مسابقات اتومبیل های دودیفرانسیل در نقاط مختلف کشور ، شاهد برگزاری مسابقه ای تمام آفرود برای این اتومبیل ها و رانندگان آن باشیم . (ادامه مطلب به زودی...) مشاهده ی تصاویر - ادامه ی مطلب... (به روز شد)

برگزاری این مسابقه با واکنش های متفاوتی از سوی شرکت کنندگان مختلف مواجه شد که از جمع بندی نظرات آنها می توان به این نکته پی برد که برای رانندگان حرفه ای (که بعضی از آنها به دلایل مختلف در این مسابقه حتی موفق به کسب مقام هم نشدند) این مسیر ، مسیری کاملا آفرود بوده و رانندگی در آن مبارزه ای جانانه و لذت بخش بود. از جمله نکات مثبت این مسابقه می توان به توجه بخش خصوصی (چای کارمین) به مسابقات آفرود و ایجاد اولین پیست اختصاصی آفرود در شمال کشور ، در نظر گرفتن جایزه نقدی برای مقام آوران از سوی حامی مالی (چای کارمین) ، آفرود (صعب العبور) بودن مسیر آن ، تشویق تمام شرکت کنندگان توسط تماشاچیان ، برگزار شدن آن حتی در شرایط بد جوی ، امتیازی بودن تعیین مقام (طوریکه تعدادی از شرکت کنندگان حتی بدون آن که به خط پایان برسند و تنها به دلیل عبور از موانع بیشتری نسبت به سایر حریفان موفق به کسب مقام شدند) ، وجود دید کافی به قسمت های مختلف مسیر برای تماشا چیان ، برگزاری مسابقه ای متناسب با موقعیت جغرافیایی شمال کشور که در میان جنگل و زیر بارش باران (تصویری که از شمال کشور به ذهن می رسد) ، کاهش آسیب اتومبیل ها به دلیل سرعت پایین آن ها (میانگین سرعت 20 کیلومتر در ساعت برای بهترین زمان کسب شده) و از جمله نکات منفی آن می توان به برگزاری این مسابقات در تعداد کلاس های بسیار زیاد (6 کلاس) که از کیفیت و حساسیت مسابقه کاسته و باعث کاهش ارزش کسب مقام در این مسابقات می شود ، عدم اطلاع رسانی کافی نسبت به نوع مسیر و نحوه ی برگزاری مسابقه ، عدم وجود داور و پرچمدار به تعداد کافی در طول مسیر ، تغییر نحوه ی تعیین مقام و قهرمان در اواسط مسابقه که نشان از عدم اطلاع کافی تعدادی از برگزار کنندگان از تفاوت مسابقات آفرود با سایر مسابقات اتومبیل رانی دارد ، حضور تماشاچیان در درون مسیر مسابقه و خط پایان ، حذف یکی از قسمت های اصلی مسیر که نقش بسزایی در نشان دادن مهارت رانندگان داشت (طوریکه تنها آقای جلال پور ابراهیمی موفق به عبور از آن قسمت شد) ، نبود اتومبیل امداد مناسب که هم باعث اتلاف بیش از حد زمان شده و هم باعث آسیب دیدن اتومبیل هایی می شد که جهت کمک به اتومبیل متوقف شده به درون پیست می آمدند ، تبعیض در برگزاری دور مارشال توسط شرکت کنندگان (به صورتی که فقط شرکت کنندگان کلاس چهار سیلندر انژکتور یک دور را بصورت دور مارشال درون مسیر مسابقه طی کردند) و مواردی دیگر که ذکر آن در این مقاله شایسته نمی باشد.

در ادامه خلاصه ای از آنچه که در طول این مسابقه گذشت را به اطلاع شما می رسانیم:

با توجه به برنامه ریزی قبلی دلفان آفرود مبنی بر برگزاری تور بیست و دوم در منطقه ی جواهردشت گیلان ، یک روز پیش از مسابقه ی آفرود 30 بهمن ماه  1388 لاهیجان و در نظر گرفتن مجتمع های ویلایی در ساحل چمخاله برای شرکت کنندگان این تور ، تعدادی از عزیزانی که از راه دور جهت تماشای این مسابقه عازم گیلان بودند در این برنامه شرکت کردند تا بتوانند همزمان با تماشای مسابقه ی آفرود محل اسکان مناسبی هم پیش از مسابقه برای خود فراهم کرده و با خیالی آسوده و بدون هیچ خستگی به تماشای مسابقه بپردازند . صبح روز پنجشنبه 29 بهمن طی تماس های تلفنی با مدیر مجتمع های ویلایی در نظر گرفته شده متوجه شدیم که محل اسکان شرکت کنندگان مسابقه و مسئولین برگزاری نیز همان محل اسکان ما بوده که این امر باعث رضایت خاطر ما و شرکت کنندگان این تور شد.

طبق معمول تمامی مسابقات شب قبل از مسابقه شرکت کنندگان مشغول انجام آخرین تغییرات ممکن برروی اتومبیل های خود بودند. تغییراتی از قبیل باز کردن سپرها صندلی ها و درب ها در اتومبیل های استاندارد و تجهیز نشده و تنظیم سیستم سوخت رسانی و کنترل های نهایی پیش از مسابقه برای اتومبیل های تجهیز شده (تقویت شده). پس از صرف شام آقای یاورزاده رئیس کارخانه چای کارمین که حامی مالی این مسابقه بوده و این مسابقه قرار بود در ملک شخصی ایشان برگزار شود ، به محوطه استراحتگاه شرکت کنندگان آمده تا از نزدیک شاهد تلاش آنها باشد . پس از سر زدن به ویلاهای مختلف آقای یاورزاده به اتفاق گروه همراه به محل اسکان اعضای دلفان آفرود تشریف آورده تا در کنار آتشی که ایجاد کرده بودیم کمی بیشتر با هم آشنا شده و به صحبت پیرامون مسایل مربوط به مسابقه بپردازیم.

آقای یاورزاده در پاسخ به سوال ما که چرا رشته ی اتومبیل رانی و خصوصا آفرود را جهت حمایت های خود برگزیدند عنوان کردند که از کودکی علاقه ی خاصی به اتومبیل رانی داشته و در سن 17 سالگی ، حدود سال های 48 - 49 که پیست آزادی در شرف احداث بود ، مسابقات اسلالوم (حرکت مارپیچ) با اتومبیل های مینی ماینر در آن انجام می شد که خود ایشان هم با اتومبیل مینی ماینر خود در این مسابقات شرکت می کردند. علاقه ی ایشان به تماشای مسابقات مختلف اتومبیل رانی از جمله رالی ، فرمول1 و ... باعث شد تا اوایل سال جاری (1388) پس از اینکه از برگزاری اولین مسابقه آفرود در لاهیجان (که با پیشنهاد و همکاری دلفان آفرود انجام شد) مطلع شدند ، به پیشنهاد خودشان حمایت مالی این مسابقات را به عهده گرفتند . پس از آن هم تصمیم به ساخت پیست اتومبیل رانی آفرود در دهکده ی شیر نسا (محل کارخانه ی چای کارمین) گرفتند تا اولین مسابقه ی آفرود کشوری در گیلان در این پیست برگزار شود. در ادامه آقای یاورزاده ابراز خرسندی خود از انتخاب رشته ی اتومبیل رانی آفرود را به ما اعلام کرده و از جمع اعضای دلفان آفرود جدا شدند.

روز جمعه 30 بهمن طبق قرار قبلی ساعت 7:30 صبح همگی آماده حرکت به سمت محل مسابقه شدیم. با عبور از آخرین پیچ پیش از کارخانه چای کارمین در دامنه ی تپه ی روبرو نوارهای خطر زرد رنگ مسیر مسابقه را به ما نشان می داد. مسیری که حتی بدون بارندگی و گل و لای هم پیمودن آن سخت به نظر می رسید. با ورود به محوطه ی کارخانه چای کارمین متوجه شدیم که تمامی شرکت کنندگان و قهرمانان مسابقات قبلی (به جز تعداد معدودی) در محل مسابقه حضور دارند و مسافت طولانی حتی شرکت کنندگان زاهدان ، شهر کرد و کردستان را هم از حضور در این مسابقه ی سخت و طاقت فرسا منصرف نکرده است.

پیش از شروع مسابقه قسمت های مختلف را مورد بررسی قرار داده تا از نقاط حساس و کلیدی درون پیست مطلع شده و بتوانیم بهترین قسمت را جهت عکاسی و فیلم برداری از این مسابقه انتخاب کرده تا به وسیله ی آن سختی مسیر را به بینندگان انتقال دهیم.

مسابقه قرار بود راس ساعت 9 صبح شروع شود که با تاخیری نسبتا قابل قبول ساعت 9:45 با حرکت آقای جلال پور ابراهیمی با اتومبیل جیپ صحرای زرد رنگ بالاستیک کوپر (Cooper Discoverer STT) و شماره 10 مسابقه آغاز شد. حرکت درون مسیر این مسابقه حتی برای رانندگان قدیمی و با تجربه ای همانند جلال پور ابراهیمی نیز سخت به نظر می رسید. چرا که عبور از مسیر 800 متری مسابقه برای او بیش از 16 دقیقه به طول انجامید. شرکت کننده ی بعدی آرمان طاهر دوست از مازندران با تویوتا هایلوکس شماره 15 بود که پس از پیمودن قسمت های مختلف مسیر در یکی از قسمت ها که مسیر دارای شیب عرضی بود ، نتوانست اتومبیل خود را کنترل کرده و با سر خوردن به پهلو از ادامه دادن مسیر بازماند. بازماندن این اتومبیل از حرکت و عدم وجود اتومبیل امداد مجهز جهت جابجا کردن اتومبیل های متوقف شده در مسیر باعث شد تا خارج کردن آن از مسیر چیزی نزدیک به یک ساعت از وقت مسابقه را تلف کرده تا در نهایت با وینچ برقی اتومبیل تویوتا لندکروزر FJ40  یعقوب فراش و با راهنمایی حسین دلفان آذری اتومبیل او از درون مسیر مسابقه خارج شود. متاسفانه گیر کردن آن اتومبیل در آن قسمت از مسیر باعث شد تا مسئولین برگزاری تصمیم به حذف آن قسمت از مسیر بگیرند. تصمیمی که به دید خیلی از شرکت کنندگان قدیمی و با تجربه تصمیم جالبی نبود. چرا که در آن قسمت ، تفاوت رانندگان حرفه ای و غیر حرفه ای بصورت کامل مشخص می شد.

پس از تغییر مسیر ، تویوتا هایلوکس شماره 7 با لاستیک های MAXXIS MUDZILLA از تنکابن و بعد از آن آقای شه بخش با تویوتا هایلوکس شماره 84 از زاهدان حرکت خود را در مسیر آغاز کردند. آقای شه بخش که از لاستیک های BF Goodrich MUD Terrain بر روی اتومبیل خود استفاده می کرد در یکی از قسمت ها که دو چاله موازی ایجاد شده بود موفق به کنترل اتومبیل خود نشده و دو چرخ اتومبیلش در یکی از آن چاله ها گیر کرد تا در نهایت با کمک یونیماگ حاضر در مسیر بتواند اتومبیل خود را از آن وضعیت خارج کرده و به انتهای مسیر برساند.

اولین اتومبیل تیم کردستان که به پیست مسابقه وارد شد ، جیب گالانت شماره 44 بود که بر روی لاستیک های  نازک (به اصطلاح گل جنگی) خود زنجیر چرخ بسته و با سرعت و مهارت قابل قبولی توانست مسیر را به انتها برساند . پس از آن جیب صحرای شماره 83 به رانندگی آقای پرویز گیلاسی و سپس جیپ شماره 80 . اتومبیل بعدی پاژن V6 شماره 57 به رانندگی مهندس یوسفی آذر از گیلان بود. مهندس یوسفی آذر که در مراحل ساخت این پیست حضور داشتند و یکی از نفرات اصلی در طراحی و ساخت این مسیر بود توانست با استفاده از مهارت خود در رانندگی و آشنایی که با مسیر داشت با زمان بسیار خوبی مسیر را بدون مشکل به انتها برساند.

به دلیل انباشته شدن قسمتهای مختلف مسیر از گل چسبناک ، عبور  تعدادی از اتومبیل ها از آن بسیار مشکل و عبور تعدادی دیگر غیر ممکن شده بود. طوریکه لندرور شماره 17 از مازندران پس از عبور از یکی از موانع چوبی دست ساز و به دلیل ارتفاع پایین و عدم انتخاب مسیر صحیح توسط راننده ، در یکی از پیچ ها در گل گیر کرده و از ادامه مسیر باز ماند. در هنگام بکسل کردن اتومبیل مذکور ، به دلیل استفاده  از لاستیک های بدون تیوپ (تیوپلس) در مسیر آفرود ، بلافاصله پس از اولین کشش تایر آن از رینگ جدا شده تا لندرور حتی پس از اتمام مسابقه در روز دوم هم  دیگر قادر  به بیرون آمدن از مسیر نباشد.

اتومبیل شماره 12 به رانندگی آقای سلیم سر پولکی  اتومبیل بعدی بود که می بایست مسیر مسابقه را می پیمود. متاسفانه از اواسط  مسیر متوجه شدیم  که از رادیاتور اتومبیل ایشان بخار آب بلند شده که نشانه جوش آوردن اتومبیل او بود . ولی مهارت آقای سر پولکی در رانندگی باعث شد تا بدون هیچ مشکلی  بتواند اتومبیل خود را به خط پایان رسانده و مورد تشویق تماشاچیان قرار گیرد . اتومبیل بعدی نیسان پاترول شماره 24 به رانندگی آقای سعید اسلامی بود که از لاستیک های BRIDGESTONE Dueler M/T استفاده کرده و چند روز قبل از مسابقه در کارگاه دلفان آفرود  فقط سپر های اتومبیل خود را باز کرد تا از آسیب دیدن آنها جلوگیری کند. پس از رسیدن به قسمتی که جهت سخت تر کردن مسیر عبوری از لاستیک های پر از گل درون مسیر استفاده شده بود با برخورد به یکی از این لاستیک ها کنترل اتومبیل خود را از دست داده و به بیرون مسیر منحرف شد . ولی این خروج از مسیر او را از ادامه ی مسابقه منصرف نکرد. طوریکه با تلاش فراوان و پس از چند بار عقب و جلو کردن اتومبیلش در آن  وضعیت سخت (که حتی نویسنده نیز فکر نمی کرد اتومبیلی  بتواند از آن وضعیت خارج شود) توانست  اتومبیل خود را نجات دهد. جیب شهباز شماره 14 هم که از لاستیک های معمولی و غیر آفرودی استفاده  می کرد نفر بعدی بود که با سرعت نسبتا  بالایی توانست خود را به نزدیکی خط پایان برساند. ولی با بد شانسی دسته دنده اتومبیلش از ته شکسته و کاربراتور اتومبیلش هم دچار نقص شد و از ادامه ی مسیر بازماند. متاسفانه عدم توجه داوران به گیر کردن این اتومبیل درون مسیر و شروع  حرکت اتومبیل بعدی که تویوتا لندکروزر FJ40 شماره 18 به رانندگی علی گمرکی بود باعث تغییر مسیر اجباری او شد که این تغییر مسیر به دلیل حضور عده ی زیادی از تماشاچیان درون مسیر مسابقه خطرات بسیار زیادی داشت که خوشبختانه در این قسمت اتفاقی برای کسی نیافتاد.

پس از این قضیه هم حسین دلفان به کمک اتومبیل آسیب دیده شتافت تا پس از کمی تلاش برای روشن کردن آن و اطمینان از روشن نشدن اتومبیل در آن وضعیت با کمک نیسان پاترول شماره 42 از تنکابن به رانندگی فرشاد میار که از لاستیک های MAXXIS MUDZILLA استفاده می کرد با همکاری تعدادی از تماشاچیان و شرکت کنندگان (از جمله آقای مهران سلطانی) اتومبیل آسیب دیده را از مسیر مسابقه خارج کند. لازم به ذکر است که حسین و محسن دلفان آذری و سایر اعضای دلفان آفرود هیچگونه مسئولیت اجرایی در برگزاری این مسابقه نداشتند و تنها به دلیل علاقه به این رشته ورزشی و کمک به ورزشکاران جهت لذت بردن از مسابقه و همچنین افزایش سطح کیفی مسابقات ، در صحنه های مختلفی که اتومبیل ها گیر کرده و یا خراب می شدند به کمک آنها رفته تا مسابقه روند عادی خود را داشته و در زمان کوتاه تری به پایان برسد.

اوج هیجان مسابقه زمانی بود که جیب میول تیم گیلان به رانندگی آقای حسین ترحمی شروع به حرکت در مسیر مسابقه کرد. حسین ترحمی که علاوه بر اتومبیل رانی دو دیفرانسیل ، علاقه ی خاصی به موتور کراس دارد ، گویی در این مسابقه  هم سوار بر موتور کراس بوده و جیب میولش را همانند یک موتور کراس می راند. عبور بدون توقف و کم کردن سرعت او از تمامی موانع ، در میان سیل عظیمی از جمعیت تماشا چی که اکثرا از هم شهری های او بودند ، هیجان بسیار زیادی را در همه ایجاد کرده بود . طوریکه  پس از عبور او از هر قسمت از مسیر تماشا چیان به دنبال او به درون مسیر رفته و پشت سر او می دویدند. پیمودن این مسیر برای حسین ترحمی تنها2 دقیقه و34 ثانیه زمان برد تا بتواند با اتومبیل خود یک بار دیگر رکورد سریعترین زمان رادر بین تمامی کلاس ها از آن خود کند . پس از عبور حسین ترحمی از خط پایان  جمعیت مشتاق او را به روی دست بلند کرده و به این طریق ابراز شادمانی خود را به همه نشان دهدند.

تنها 10  دقیقه پس از گذشتن حسین ترحمی از خط  پایان  باران بسیار شدید در محل مسابقه شروع به باریدن گرفت . همین  امر باعث شد تعدادی از تماشاچیان گمان کنند که مسابقه دیگر ادامه نخواهد داشت و محل مسابقه را ترک کنند. بارش باران نزدیک به یک ساعت ادامه داشت تا پس از قطع شدن  باران ابتدا جیب KM شماره 79 و پس از آن جیب شهباز شماره 21 به رانندگی آقای مهرداد علا رحیمی وارد مسیر مسابقه شوند. به دلیل بارش شدید و لغزنده شدن سطح مسیر هر دوی آن ها درون مسیر گیر کرده تا پس از آن ها نوبت به آقای منصور کریمی با میتسوبیشی پاجرو نارنجی رنگ شماره 25 برسد. منصور کریمی که مدت هاست با همین اتومبیل در مسابقات شرکت می کند را می توان یکی از سریعترین و پر دل و جرات ترین رانندها نام برد. چرا که پس از چند صحنه منحرف شدن از مسیر ، پرش و سر خوردن به پهلو ، در نهایت پس از عبور از آخرین سراشیبی و به دلیل استفاده از لاستیک های نامناسب ، بعد از برخورد با تنه درخت بریده شده کنترل اتومبیل خود را کاملا از دست داد و اتومبیلش واژگون شد. به دلیل شدت و جهت ضربه وارده اتومبیل او دوباره از سقف به روی چرخ ها برگشته و راننده هم بدون هیچ وقفه ای به حرکت خود ادامه داد تا حتی پس از واژگونی هم بتواند زمان  بسیار خوب 3 دقیقه و22 ثانیه را برای خود به ثبت برساند.

روز اول سه اتومبیل دیگر  هم سعی در عبور از مسیر داشتند که به ترتیب نیسان پاترول شماره27 از مازندران تویوتا هایلوکس شماره 40 از تنکابن و تویوتا هایلوکس شماره 15(برای بار دوم) از مازندران که از بین این سه فقط هایلوکس شماره 40 پس از گیر کردن درسخت ترین سر بالایی مسیر  و چند بار عقب و جلو رفتن  و بر خورد با ستون های سیمانی کنار مسیر توانست خود را به خط پایان برساند.

گیر کردن هایلوکس شماره 15 به رانندگی آرمان طاهر دوست در مسیر باعث شد تا دو عدد لند کروزر شرکت کنندگان شهر کردی به درون مسیر مسابقه رفته تا به او کمک کنند . پس از خارج کردن هایلوکس از وضعیت به وجود آمده ، یکی از همان لندکروزر ها در قسمتی از مسیر که پاترول شماره 24 از مسیر منحرف  شده بود گیر کرد تا تعداد اتومبیل هایی که در آن لحظه در مسیر گیر کرده بودند به عدد 4 برسد.

با تلاش فراوان و با روشی که به پیشنهاد حسین دلفان مطرح شد همگی شروع به  خارج کردن تویوتا لندکروزر از وضعیت به وجود آمده شدند .انجام این کار هم چیزی حدود یک ساعت وقت را به خود اختصاص داد تا در نهایت تمامی اتومبیل ها خود را به ابتدای سر بالایی خط پایان رساندند. به دلیل گل آلود بودن بیش از حد مسیر اتومبیل های باقیمانده دیگر قادر به بالا رفتن از تنها راه خروجی مسیر  نبودند. به همین دلیل ابتدا با کمک  وینچ برقی جیب صحرا شماره 83 به رانندگی آقای پرویز گیلاسی تعدادی از اتومبیل ها خود را از مسیر مسابقه خارج کردند و پس از آن هم آقای مقدم که از تماشا چیان  مسابقه بود با اتومبیل تویوتا لند کروزر FJ45   (2F وانت) خود و بوسیله ی وینچ مکانیکی اتومبیلش شروع به بیرون کشیدن باقی اتومبیل ها از مسیر مسابقه کرد، که در این بین حرف نسنجیده یکی از مسئولین باعث شد پیش از بیرون کشیدن آخرین اتومبیلی که در مسیر باقی مانده بود صاحب اتومبیل وینچ دار از بیرون کشیدن آن منصرف شود که با وساطت حسین دلفان این مشکل نیز حل شد تا در روز اول تنها  دو اتومبیل جیبKM ولندرور سبز رنگ به دلیل خرابی  و گیر کردن در مسیر موفق به خروج از مسیر نشوند. در راه رفتن به هتل  محل اقامت و در کنار استخر لاهیجان ، شرکت کنندگان هیئت  تهران را مشغول سوار کردن اتومبیل های خود بر روی تریلر مخصوص  حمل اتومبیل دیدیم که پس از روزی سخت و مسابقه ای  طاقت فرسا به شهر و دیار خود باز می گشتند.

روز دوم شرکت کنندگان با شک و شبه های فراوانی به سمت محل مسابقه حرکت کردند چرا که شب گذشته باران بسیار شدیدی در شهر لاهیجان باریده و بر گزاری مسابقه را در آن گل و لای بسیار سخت می نمود. حضور اعضای دلفان آفرود به عنوان تنها رسانه ی رسمی و تخصصی اتومبیل رانی دودیفرانسیل کشور در روز دوم در محل مسابقه باعث شد تا این نکته باز هم یاد آور شود که تنها مجموعه ای که حامی واقعی این مسابقات می باشد مجموعه دلفان آفرود است. با این وجود تعدادی از شرکت کنندگان عزم خود را جهت عبور از این مسیر جزم کرده و خود را با وجود  بارندگی شدید شب قبل به محل مسابقه  رساندند. مسابقه روز دوم در ابتدا قرار بود ساعت 9 صبح شروع شود که به دلیل عدم حضور تعدادی از شرکت کنندگان کلاس 4 سیلندر انژکتور  مسابقه با تاخیر همیشگی در ساعت 12 با حرکت اولین اتومبیل شروع شد. خالی بودن مسیر مسابقه از تماشا چیان باعث شده بود تا داوران مسابقه شروع به تشویق شرکت کنندگان  به ادامه مسیر کنند. طوریکه در روز دوم از نفر اول تا نفر آخری که در مسیر حرکت کرد ، صدای تشویق آقای محمد احسانی (یکی از داوران) مدام به گوش می رسید.

 دو اتومبیل اول در روز دوم بدون هیچ مشکلی مسیر مسابقه را به پایان رساندند تا نوبت به اتومبیل سوم رسید که رنجرور مشکی رنگ شماره 64 به رانندگی میثم طالشی از اعضای دلفان آفرود بود.

نقص سیستم قفل دیفرانسیل  مرکزی (DIF LOCK) این اتومبیل باعث شده بود تا پس از طی دو سوم از مسیر مسابقه در یکی از سراشیبی ها دیگر قادر به ادامه مسیر نبوده تا به وسیله تویوتا لندکروزر FJ40 فرهاد امینیان از مسیر مسابقه خارج شود. اتومبیل  بعدی  هم که جیب میول شماره 85 از تیم گیلان بود در چاله ای که در همان محل توسط رنجرور ایجاد شده بود گیر کرد تا باز هم فرهاد امینیان به داد او برسد.

شرکت کننده بعدی که می بایست به درون مسیر مسابقه می رفت خود فرهاد امینیان با شماره 76 بود. فرهاد امینیان با مهارت و سرعت بسیار خوبی مسیر مسابقه را طی کرد. ولی به دلیل استفاده از لاستیک های نامناسب  در چند نقطه از مسیر  مسابقه  منحرف و قبل از خط پایان  هم استفاده از این لاستیک ها نزدیک  بود  منجر  به واژگون شدن اتومبیل او شد که خوشبختانه حادثه ای رخ نداد.

پس از فرهاد امینیان تنها 3 شرکت کننده می بایست به درون مسیر مسابقه  می رفتند که به ترتیب عبارت بودند از تویوتا هایلوکس شماره 40 از تنکابن ، تویوتا هایلوکس شماره 7 از تنکابن  و جیب ویلیز 8 سیلندر شماره 67 از گیلان . علی گمرکی با تویوتا لندکروزر FJ40 شماره 18 هم به دلیل آنکه روز گذشته  اتومبیلی  درون مسیر مسابقه ی او قرار گرفته بود ، مجاز بود که یک بار دیگر شانس خود را در پیمودن مسیر برای کاهش زمان خود در کلاس 6 سیلندر کاربراتور امتحان کند.

دو اتومبیل بعدی هر دو تویوتا هایلوکس سفید رنگ با لاستیک های مکسس(MAXXIS MUDZILLA) بودند که هر دوی آنها به دلیل عدم استفاده از تیوپ در داخل لاستیک اتومبیل های خود و همچنین استفاده از دنده ی نامناسب ، در یک قسمت از مسیر گیر  کرده تا یکی از آنها پس از برخورد با تعداد زیادی از درخت های کنار  مسیر و اتلاف  بیش از 45 دقیقه از زمان مسابقه و دیگری پس از گیر کردن شاسی اتومبیلش به تنه درخت  بریده شده ، با بریدن باقی تنه درخت و بکسل  کردن اتومبیلش  توسط FJ40  علی گمرکی و با راهنمایی محسن دلفان توانستند اتومبیل های خود را از آن وضعیت خارج کرده و خود را به ابتدای سراشیبی خط پایان برساند.

شرکت کننده ی بعدی علی گمرکی بود که او هم از لاستیک های کاملا نامناسب و غیر استاندارد استفاده میکرد. استفاده از همین لاستیک ها باعث شد تا با برخورد  و عبور از چند چاله ی درون مسیر از همان ابتدای چند لایه از فنر های عقب سمت شاگرد اتومبیلش شکسته و با فاصله گرفتن محور عقب اتومبیلش از محل اصلی ، کشویی گاردان  عقب از جا در آمده و قفل شدن لحظه ای میل گاردان باعث آسیب دیدن دیفرانسیل  اتومبیل او شود.

آخرین نفری هم که سعی داشت مسیر مسابقه را به انتها برساند افشین میار نعیمی با جیب وپلیز 8 سیلندرش بود که او هم در سراشیبی که تویوتا هایلوکس ها درآن گیر کرده بودند ، گیر افتاده و پس از چند بار سعی و تلاش از ادامه دادن مسیر  منصرف شد.  پیش از پایان مسابقه در روز دوم کامیون یونیماگ امداد هم با ثبت نام  در مسابقه و چسباندن بر چسب شماره 47 شانس خود را در پیمودن (که می توان  گفت تخریب)  مسیر امتحان کرد ، ولی  نتوانست  بیش از نصف مسیر را بپیماید.

زمان گیری مسابقه در روز دوم به پایان رسید تا جدال اصلی در این روز بر سر بیرون کشیدن اتومبیل ها از مسیر مسابقه و خط  پایان باشد. پنج اتومبیل به گل نشسته در خط پایان شامل یک عدد جیپ میول خاموش ، یک عدد جیپ ویلیز 8 سیلندر ، یک عدد رنجرور ، یک عدد تویوتا لندکروز FJ40 و یک عدد تویوتا هایلوکس بود که سه تای آخر هر کدام به دلیلی یکی از دیفرانسیل هایشان از کار افتاده بود و از آنجایی که اتومبیلی با وینچ مناسب جهت خارج کردن اتومبیل ها از آن وضعیت وجود نداشت اتومبیل دوج کاماندکار نفت کش محلی با استفاده از سیم بکسل بلند خود و با کمک جمعیت مشتاقی که در محل مسابقه حضور داشتند تمامی اتومبیل ها را از داخل گل و لای خارج کردند.

نتایج مسابقه هم در ساعت 6 غروب اعلام شد و پس از اعلام نتایج عکس های یادگاری با شرکت کنندگان ، مسئولین و دست اندرکاران گرفته شد تا پس از دو روز پر تلاش  و گلی! همگی به سمت خانه های خود باز گردند. طبق معمول  اکثر مسابقات  هم اعضای دلفان آفرود آخرین کسانی بودند که از محل مسابقه خارج می شدند و این بار همگی مشغول  تعمیر موقت اتومبیل علی گمرکی بودیم تا بتوان آن را جهت رفع نقص به کارگاه دلفان آفرود  رساند. پیش از خروج از محل کار خانه چای کار مین  باز هم با آقای یاور زاده رئیس خوش بر خورد کارخانه چای کارمین و کسی که امکان  برگزاری چنین مسابقه ای را در آن محیط زیبا فراهم آورده بود ملاقات کرده و ایشان هم ابراز خرسندی و رضایت خود را از برگزاری این گونه  مسابقات در شمال کشور خصوصا شهر زیبای لاهیجان اعلام کردند.

نا گفته نماند که با برگزاری این مسابقه در میان باغات چای کارخانه چای کارمین و در گل و لای فراوان مسابقات آفرود در ایران ، رنگ و بوی واقعی آفرود به خود گرفت. چرا که تا کنون رانندگان حرفه ای و با تجربه به دلیل استفاده از اتومبیل های مدل پایین  که بطبع از سرعت کمتری برخوردار بودند موفق به کسب جایگاه واقعی خود در این مسابقات نمی شدند و فقط با مهارت ، اتومبیل خود را به خط پایان می رساندند. ولی در این مسابقه بسیاری از رانندگانی که در مسابقات قبلی به راحتی مقام های مختلف را از آن خود می کردند ، یا به خط پایان نرسیدند و یا نتوانستند زمان لازم برای کسب مقام را ثبت کنند! که این امر تفاوت رانندگی در مسیر های آفرود و غیر آفرود را به خوبی نشان می داد.

در پایان هم از کلیه عزیزانی که در برگزاری هرچه بهتر این مسابقه سعی و تلاش خود را انجام دادند تشکر کرده و خسته نباشی جانانه ای هم به حامیان واقعی این مسابقات میگوییم.

نتایج این مسابقه به صورت زیر اعلام شد: